Boom na polskich lotniskach

Z analizy statystyk przewozów pasażerskich za ostatnie 3 lata wynika, że Polska zalicza się do najdynamiczniej rozwijających się pod tym względem krajów Europy, a nawet świata.


Jesienią 2001 r. posłowie Sejmowej Komisji Infrastruktury pod moim kierownictwem sporządzili szczegółowy bilans otwarcia dotyczący wszystkich znajdujących się w kręgu zainteresowań komisji obszarów, który stanowił rodzaj aneksu do rządowego dokumentu „Infrastruktura – klucz do rozwoju”. Przedkładając wyniki bilansu, liczyliśmy, że resort zainicjuje debatę nad programami strategicznymi z udziałem różnych środowisk. Efekty naszych działań znalazły odbicie w przygotowanej przez Ministerstwo Infrastruktury „Informacji o kierunkach rozwoju lotnictwa cywilnego do roku 2010” przedstawionej w 2003 r. na posiedzeniu komisji do publicznej dyskusji.

Przystępując do pracy nad tym dokumentem, założono:

• wzrost konkurencji jako efekt otwarcia poszerzonych rynków Unii Europejskiej
• przyspieszenie procesu liberalizacji przewozów lotniczych
• narastanie procesów przyspieszonej koncentracji i integracji linii lotniczych, szczególnie w obszarze działalności operacyjnej i handlowej
• wejście po 2004–2005 r. globalnego transportu lotniczego w fazę dynamicznego wzrostu i modernizacji taboru.

Przewidywano szybszy w stosunku do średniego światowego tempa wzrost natężenia ruchu lotniczego. Za słusznością tej hipotezy przemawiały następujące przesłanki: wzrost gospodarczy, wejście do Unii Europejskiej, wzrost mobilności i aktywności społeczeństwa, pojawienie się nowych segmentów rynku lotniczego, np. przewoźników niskokosztowych, co skutkuje znaczącym wzrostem natężenia ruchu w polskim obszarze powietrznym, a tym samym w portach krajowych wszystkich kategorii.

W latach 1980–2000 wzrost obrotów na rynku lotniczym w Europie Zachodniej wynosił rocznie średnio 7,5%, w Polsce – 3,5%, przy czym w latach 90. odnotowano wyraźne przyśpieszenie. W trybie pilnym przeprowadzono proces legislacyjny nowego prawa lotniczego, uwzględniającego zalecenia dyrektyw europejskich oraz zmiany prawne w zakresie bezpieczeństwa wprowadzone po zamachach terrorystycznych (Ustawa z dnia 3 lipca Prawo Lotnicze Dz.U. nr 130, poz. 1112).

Ostatecznie za podstawowe cele strategiczne uznano:

1. rozwój centralnego portu lotniczego w Warszawie
2. rozbudowę i modernizację portów regionalnych
3. integrację systemu polskiej komunika cji lotniczej i jego zarządzania z syste mem europejskim oraz globalnym.

W 2001 r. infrastruktura lotnicza w Polsce składała się z:

• jednego portu centralnego – Warszawa Okęcie (obsługa przewozów międzynarodowych na liniach dalekiego, średniego i krótkiego zasięgu oraz liniach krajowych; port miał nadal pełnić i rozwijać funkcję portu węzłowego – HUB)
• jednego głównego portu lotniczego regionalnego – Kraków Balice (obsługa linii jak w przypadku Okęcia oraz częściowy dowóz do HUB Warszawa Okęcie)
• 10 portów regionalnych (obsługa przewozów międzynarodowych na liniach średniego i krótkiego zasięgu, obsługa przewozów krajowych pomiędzy portami regionalnymi, de facto głównie do HUB Okęcie)
• 42 portów lotniczych i lotnisk lokalnych (obsługa ruchu lotniczego głównie krajowego na liniach krótkiego zasięgu o małych potokach ruchu).
• Ustawa Prawo Lotnicze ustalała też 8 stałych lotniczych przejść granicznych: Warszawa-Okęcie, Kraków-Balice, Wrocław-Strachowice, Gdańsk--Rębiechowo, Katowice-Pyrzowice, Poznań-Ławica, Szczecin-Goleniów i Rzeszów-Jasionka.

W 2001 r. Centralny Międzynarodowy Port Lotniczy Warszawa Okęcie im. Fryderyka Chopina odprawił 4,7 mln pasażerów w ruchu regularnym, z czego aż 87% stanowiły przewozy międzynarodowe. Ruch krajowy w blisko 50% również realizowany był na Okęciu, w praktyce bowiem wszystkie rejsy krajowe zaczynały się lub kończyły na tym lotnisku.