Świadomość ekologiczna a wykorzystanie kruszyw alternatywnych

Pod koniec lat 60. społeczność międzynarodowa zaczęła wreszcie dostrzegać globalne problemy i zagrożenia ekologiczne. Wielką rolę odegrał w tej sprawie ówczesny sekretarz generalny ONZ, U Thant, który w 1969 roku przedstawił raport „Człowiek i jego środowisko".

Cztery lata później, w 1973 roku, ogłoszony został I Raport Rzymski, który głównie dotyczył światowych prognoz energetycznych. Opierał się na bilansie znanych złóż i na prognozach dalszych odkryć, formułowanych zgodnie z ówczesnym stanem wiedzy, i porównał je z prognozami wzrostu zapotrzebowania na surowce. Raport przewidywał rychłe wyczerpanie się zasobów energetycznych. Wywołało to różne reakcje, od zdecydowanego sceptycyzmu do pełnej przerażenia akceptacji, jako że deficyt energetyczny powstrzymałby rozwój światowej społeczności.

Na konferencji ONZ w Sztokholmie w1972 roku pojawiło się pojęcie zrównoważonego rozwoju (sustainable development), które początkowo łączono głównie z zagadnieniami ochrony środowiska, jednak jego zakres rozszerzał się, aż został ostatecznie sformułowany w 1983 roku przez Światową Komisję Środowiska i Rozwoju ONZ jako „proces mający na celu zaspokojenie aspiracji rozwojowych obecnego pokolenia z możliwością zachowania tych samych aspiracji przez przyszłe pokolenia". Definicja ta jest więc na tyle ogólna, by obejmować praktycznie wszystkie sfery ludzkiej aktywności, i na tyle zarazem precyzyjna, by wskazywać, w jakich kierunkach ta aktywność powinna podążać.

Podczas konferencji Szczyt Ziemi, która odbyła się w Rio de Janeiro w 1992 roku, powołano Agendę 21 (czyli agendę działań na XXI wiek). Dało to podstawę, by stworzyć przy ONZ Komisję Zrównoważonego Rozwoju, która wytycza cele i zadania dla realizacji zrównoważonego rozwoju.
Ogłoszenie Raportu Rzymskiego zbiegło się z pierwszym kryzysem naftowym (1973-75), który został wywołany przez producentów ropy i gazu zrzeszonych w OPEC. Decyzje tej organizacji były i są motywowane nie tylko przyczynami ekonomicznymi, ale i politycznymi. Kryzys ten wywołał wielkie zamieszanie na światowych rynkach, ale został przezwyciężony, natomiast dla nas najważniejsze jest to, że w trwały sposób zmienił sposób patrzenia na światową gospodarkę. Uzmysłowił bowiem dobitnie zagrożenia wynikające zarówno z nierównomierności rozmieszczenia zasobów mineralnych, jak i z ograniczeń
w dostępności do tych zasobów, a także dotyczące ciągłości dostaw. Skokowy wzrost cen oraz reglamentowanie produkcji, podyktowane przez OPEC, zagroziły porządkowi ekonomicznemu świata. Kryzys uzmysłowił, zwłaszcza krajom ekonomicznie rozwiniętym, realne istnienie barier rozwojowych.