Oznakowanie kierunkowe dróg krajowych (cz. 1)

Nie bez znaczenia dla komfortu, bezpieczeństwa i sprawności przemieszczania się użytkowników dróg pozostaje system informacji o przebiegu drogi, jej numerze i głównych miejscowościach leżących przy szlaku - określanych mianem miejscowości kierunkowych.


Stan techniczny dróg, długość oddanych do eksploatacji odcinków autostrad i dróg ekspresowych to podstawowe elementy sprawnej komunikacji samochodowej. Nie bez znaczenia dla komfortu, bezpieczeństwa i sprawności przemieszczania się użytkowników dróg pozostaje system informacji o przebiegu drogi, jej numerze i głównych miejscowościach leżących przy szlaku - określanych mianem miejscowości kierunkowych1.

Reforma administracyjna, nowy podział i przebiegi dróg stworzyły podstawę do opracowania systemu, który określałby zasadę doboru miejscowości kierunkowych i umieszczania ich na znakach kierunku i miejscowości.

Pomimo oczywistego zadania, jakie miałby spełniać ten system, trudno było stworzyć jednolite zasady, które zadowalałyby poszczególne jednostki, czyli: użytkowników dróg, zarządców poszczególnych odcinków dróg czy też lokalnych działaczy politycznych.

Na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w 2001 roku został opracowany system doboru miejscowości kierunkowych nazwany „systemem liniowym". Oparto go na doborze miejscowości kierunkowych leżących przy aktualnych drogach krajowych, a jego podstawą jest zasada ciągłości informacji.

Zasada ciągłości informacji, której podporządkowana jest definicja miejscowości kierunkowej jest naczelną zasadą warunkującą sprawność funkcjonowania systemu informacji tzn. wprowadzenie nazwy miejscowości na tablicy przeddrogowskazowej lub drogowskazie musi być kontynuowane, a także musi znajdować się na znakach potwierdzających (tablicach szlaku drogowego i tablicach kierunkowych), aż do momentu ustawienia tablicy miejscowości E-17a z tą nazwą.

Powyższa zasada dotyczy również nazw miejscowości kierunkowych stosowanych na drogach wojewódzkich, powiatowych, gminnych, dochodzących do drogi krajowej oraz na odcinkach tras objazdowych.

Opracowany system powstał pod nazwą „Mapa oznakowania kierunkowego dla sieci dróg krajowych na obszarze Polski". Został on wdrożony zarządzeniem nr 13 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z 19 lipca 2001 r. i nadal obowiązuje na drogach krajowych.

¹Miejscowość kierunkowa „A" jest to miejscowość, do której kierowany jest ruch. Nazwa miejscowości kierunkowej „A" umieszczana jest obowiązkowo na wszystkich tablicach przeddrogowskazowych E-1, drogowskazach tablicowych E-2 i ich odmianach, drogowskazach w kształcie strzały E-3 i E-4 oraz na tablicach szlaku drogowego E-14 i tablicach kierunkowych E-13 występujących na drodze, aż do osiągnięcia tablicy E-17a miejscowości „A", a w przypadku, gdy dojazd kontynuowany jest na drodze odchodzącej - również na tej drodze.