Wiosenne remonty dróg

Okresy zimowy i wczesnowiosenny są surowymi egzaminatorami trwałości konstrukcji drogowych. Niestety, znaczna część polskich dróg nie zdaje tego egzaminu, dlatego po każdym sezonie zimowym rusza wielka akcja tzw. remontów cząstkowych.


Metody napraw cząstkowych

Obecnie podczas remontów dróg wykorzystuje się różnorodne materiały i technologie. Wśród nich można wymienić:

asfalto-betony na gorąco

mieszanki mineralno-asfaltowe na zimno

mieszanki mineralno-emulsyjne

tzw. asfalt lany

technologię patchmatic

materiały pochodzące z rozbiórki starej nawierzchni bitumicznej (recykling).

Mimo różnorodności metod sam przebieg naprawy w ogólnym zarysie wygląda niemal zawsze tak samo. Najpierw ubytkowi nadaje się geometryczne kształty (nie robi się tego tylko przy zastosowaniu metody patchmatic), po czym usuwa się luźne części uszkodzonej konstrukcji. Po skropieniu dna i krawędzi dziury lepiszczem asfaltowym wypełnia się ubytek wybranym materiałem konstrukcyjnym. Wykonaną łatę na koniec dokładnie się zagęszcza. Ostatnim krokiem jest uprzątnięcie miejsca naprawy.

Naprawa dróg jest tylko pozornie robotą nieskomplikowaną, na ogół występują trudności dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, zniszczenie może mieć tak duże rozmiary, że w zasadzie cała konstrukcja nadaje się już tylko do wymiany. Po drugie, remonty cząstkowe wykonuje się „pod ruchem", co dziś jest właściwie regułą. Jednakże duże natężenie ruchu samochodowego mocno taką naprawę komplikuje. Koegzystencja brygad remontowych i uczestników ruchu samochodowego wymaga wielkiej cierpliwości, ale przede wszystkim dbałości o zachowanie bezpieczeństwa.

Jeśli naprawa drogi zostanie przeprowadzona prawidłowo, wyremontowana powierzchnia powinna zachować trwałość - w tym samym miejscu ubytek raczej nie powinien powstać. Niestety często zdarza się, że nowy ubytek powstaje tuż obok...

Innym rodzajem uszkodzenia nawierzchni drogowej są spękania, a przyczyny ich pojawiania się są różnorodne. Dwa najczęściej spotykane typy takich spękań to tzw. spękania siatkowe i spękania odbite.

Spękania siatkowe świadczą o niewystarczającej nośności konstrukcji drogowej. Jedyną metodą ich usuwania jest wzmacnianie nawierzchni.

Spękania odbite powstają najczęściej pod wpływem naprężeń skurczowych podbudów betonowych. Na ogół usiłuje się je naprawiać miejscowo, korzystając z mniej lub bardziej skutecznych metod, które polegają albo na wprowadzaniu różnego rodzaju zbrojeń pod nawierzchnię bitumiczną (siatki ze stali, geowłókniny lub tworzywa sztuczne) albo na wypełnieniu szczeliny plastycznym materiałem, zamykającym dostęp wody.

Czy jesteśmy skazani na falę remontów cząstkowych każdej wiosny?

Właściwie zaprojektowana i dobrze wykonana nawierzchnia jest tak naprawdę odporna na powstawanie dziur. To, że w okresie zimowym w Polsce zawsze dochodzi do znacznej liczby destrukcji dróg, dobitnie świadczy o tym, iż w przeważającej mierze są one albo niedostosowane do współczesnych obciążeń, albo mają wadliwe (np. nieszczelne) konstrukcje.

Remonty cząstkowe są w rzeczywistości tylko doraźnym działaniem naprawczym, które ma przywrócić bezpieczeństwo ruchu. Właściwym rozwiązaniem problemu byłaby przebudowa konstrukcji: przystosowanie jej do panującego na danej drodze ruchu oraz usunięcie niedociągnięć technologicznych. Gdyby konstrukcje drogowe zawsze były przygotowywane w ten sposób, techniki remontu cząstkowego stosowalibyśmy niezwykle rzadko.

Metoda patchmatic

Specyficzną metodą wypełniania ubytków nawierzchni drogowej jest technologia patchmatic, którą (jako jedną z wielu) stosuje także LAMBDAR. Tę konkretną nazwę nadało technologii austriackie przedsiębiorstwo, produkujące sprzęt do jej stosowania. Inne funkcjonujące na rynku nazwy tej samej technologii są również tworzone przez producentów takiego sprzętu. Wszystkie one brzmią zresztą podobnie, np. patcher, jet-patcher itp.

Uniwersalna nazwa brzmi następująco: „technologia ciśnieniowego wbudowywania emulsji i grysów". Metoda polega bowiem na wypełnianiu ubytków w nawierzchni drogowej mieszaniną emulsji asfaltowej i grysów kamiennych, a głównym czynnikiem roboczym jest tu silny strumień sprężonego powietrza (generowany przy użyciu specjalnych maszyn).